Credo Quia Absurdum

Brendan and the Secret of Kells

Wat beweegt je ? Angst voor wat er allemaal mis kan gaan of het verlangen naar schoonheid en perfectie ? Brendan and the Secret of Kells brengt in een prachtig gestileerde vorm deze overweging tot leven. De jonge monnik Brendan is een begaafd illustrator en lijkt als enige in staat het "Boek van Iona" te voltooien. Maar de Vikingen staan voor de poort. Een Ierse tekenfilm met thematiek à la J.R.R.Tolkien en C.S.Lewis. "Brendan" is genomineerd voor een Oscar in de categorie Animatiefilm.

DeUsynlige - Troubled Water

"When darkness comes, and pain is all around...". Water speelt een grote rol in Troubled Water van de Noorse regisseur Erik Poppe. Water als bron van dood en leven, smerig en schoon water, doop en tranen. Met grote levensvragen als hoofdthema: Bestaat God, Waar komt het kwaad vandaan ? Is vergeving en verzoening mogelijk ? Alles omlijst met schitterend orgelspel van componist Iver Kleive en een indrukwekkende orgelversie van "Bridge over Troubled Water".

Tystnaden - De Grote Stilte

Tystnaden is het laatste deel uit de trilogie "God's Zwijgen" van Ingmar Bergman. Zelf heeft hij in meerdere interviews benadrukt dat hij met deze film uit 1963 een einde wil maken aan de zoektocht naar God, een thema dat domineert in zijn films sinds Het Zevende Zegel. Als thema komt God dan ook niet meer voor, maar ook alle intermenselijke relaties ontbreken in deze film. Het verhaal speelt zich af in een stad waarin men een onbekende taal spreekt. In de schaarse dialogen wordt weinig gezegd. Tel daarbij op dat de film nogal omstreden is om zijn openlijke seksualiteit en bijna pornografische beelden en je begrijpt dat het om een confronterende film gaat. Toch vormt de film een essentiële laatste schakel in het proces dat "Godsverduistering" heet en daarmee is hij illustratief voor een mensvisie die heeft bijgedragen aan de vervreemding van het "zelf" in later dagen.

Nattvardgästerna - Avondmaalsgasten

Wanneer dominee Tomas Ericsson (Gunnar Björnstrand) het avondmaal bedient bevindt zich onder de gelovigen de visser Jonas Persson (Max von Sydow). Jonas is depressief en wil zelfmoord plegen omdat hij gelooft dat de wereld ten onder zal gaan. Zijn vrouw smeekt Tomas met hem te praten. Na de dienst komt het tot een gesprek maar Tomas moet bekennen dat hij geen troost kan bieden, hij gelooft niet meer in het bestaan van God. Op de terugweg naar huis schiet Jonas zich een kogel door het hoofd. Tomas moet het gaan vertellen aan zijn vrouw. De film bevat indringende dialogen tussen Tomas en zijn minnares Märta Lundberg, de dorpsonderwijzeres. Ook zij gelooft niet in God maar in tegenstelling tot Tomas ziet zij overal sporen van zijn bestaan. Zij zoekt antwoorden maar Tomas kan haar die niet geven. Avondmaalsgasten uit 1963 is de tweede film uit de trilogie van Ingmar Bergman over het thema "God's Zwijgen".

Såsom i en Spegel - Als in een donkere spiegel

'Nu kijken we nog in een wazige spiegel, maar straks staan we oog in oog. Nu is mijn kennen nog beperkt, maar straks zal ik volledig kennen, zoals ik zelf gekend ben'. Ingmar Bergman maakte deze bijbeltekst uit 1 Korintiërs 13 tot het motief van een sterke psychologische film over een existentiële zoektocht naar God, liefde en de mens. Karin brengt samen met haar man, haar vader en jongere broer een vakantie door op een verlaten eiland voor de Zweedse kust. Wanneer zij in het dagboek van haar vader leest dat haar schizofrenie ongeneeslijk is zakt zij langzaam weg in de waanzin en raakt alle contact met de realiteit kwijt. Såsom i en Spegel is de eerste film van Ingmar Bergman uit de trilogie "God's Zwijgen". De film uit 1961 kreeg een jaar later een Oscar voor de beste buitenlandse film.

Het Zevende Zegel - Det Sjunde Inseglet

Toen het lam het zevende zegel verbrak, viel er een stilte in de hemel, gedurende ongeveer een half uur. Ik zag de zeven engelen die voor Gods troon staan. Deze tekst uit het laatste bijbelboek inspireerde Ingmar Bergman tot een zwarte, indringende film vol vragen over leven en dood, over goed en kwaad en over het kennen van God. Een film ook boordevol bijbelse verwijzingen. Wanneer ridder Antonius Block (Max von Sydow) in de veertiende eeuw van een kruistocht terugkeert naar Zweden vindt hij een land dat ten onder gaat aan de pest. Op het strand ontmoet hij de Dood en daagt hem uit tot een potje schaak. Antonius probeert tijd te winnen om in zijn leven nog één goede daad te verrichten.

De Bijbel cultureel

Voor iedereen die het boek nog niet heeft: het is werkelijk geweldig en je moet het zeker kopen, al is het wat aan de prijzige kant. Het boek geeft een overzicht van wat de kunst na 1900 met de Bijbel heeft gedaan. Het bevat 67 hoofdstukken waarbij ieder een trefwoord behandelt (Eva, Het beloofde land, Verzoeking, Laatste Avondmaal enz.). Elk hoofdstuk wordt belicht vanuit de volgende genres: Beeldende kunst (Wouter Prins), Film (Sylvain De Bleeckere), Theater (Max Smith), Klassieke muziek (Johan Snel), Popmuziek (Peter Sierksma) en Literatuur (Jaap Goedegebuure). Je kunt het boek dus prima thematisch lezen, bijvoorbeeld alles over film. De eindredactie was in handen van Marcel Barnard en Gerda van de Haar

Fanny en Alexander

Fanny en Alexander is de laatste bioscoopfilm van Ingmar Bergman en mag wel zijn Magnum Opus worden genoemd. De film vertelt het verhaal van de 10 jarige Alexander en zijn zusje Fanny. De kinderen groeien rond 1907 op in Uppsala, in het warme grote huis van grootmoeder Helena, samen met hun ouders, ooms, tantes, neefjes, nichtjes en talloze lieve bedienden. Moeder Emilie hertrouwt na de plotselinge dood van haar man met bisschop Edvard Vergerus, een fantasieloze, kille man. Ze verhuizen naar het bisschoppelijk paleis en leven van Fanny en Alexander verandert in een nachtmerrie. In essentie draait het om de zoektocht naar God, maar welke God? Dionysos of de Gekruisigde ?

Strohonden - John Gray

Je kunt wat eufemistisch zeggen dat John Gray niet bekend staat om zijn positieve visie op de mens. In zijn boek Zwarte Mis veegt hij de vloer aan met alle vooruitgangsdenken en met elke vorm van seculiere religie die zou moeten leiden tot een utopisch "rijk van geluk". Strohonden schreef hij vier jaar eerder, in 2003. Het boek bevat losse hoofdstukken en aantekeningen, in een aforistische stijl. Deze stijl is niet het enige dat aan Nietzsche doet denken. Als christen ken ik natuurlijk wél een doel toe aan het menselijk bestaan maar toch is de visie van Gray verfrissend om te lezen. Al was het alleen maar omdat hij zo scherp analyseert wat het gevolg is als alle doelgerichtheid ontbreekt.

Herschepping - Oepke Noordmans

Het Nederlands Dagblad geeft in haar serie Klassiek Licht oude boeken uit in de overtuiging dat ze voor moderne christenen relevant zijn. Als niet-theoloog las ik "Herschepping" van Oepke Noordmans. Het boekje is met enige inspanning goed te lezen en ik heb het ervaren als een soort "Dogmatiek voor Dummy's". Tussen alle feel-good boeken die je op dit moment in een christelijke boekhandel tegenkomt valt het nogal uit de toon. Noordmans probeert het taalgebruik van een theologische faculteit te vermijden, zijn doelgroep zijn de leiders van christelijke studentenverenigingen. Op hoofdlijnen volgt hij in zijn betoog de inhoud van de apostolische geloofsbelijdenis .