George Falconer (Colin Firth) woont al 16 jaar samen met zijn vriend Jim. Zijn leven ligt aan scherven wanneer Jim verongelukt in een auto-crash. Het is 1962, kort na de Cuba-crisis, een tijd waarin het voor iemand met een homoseksuele relatie nog niet zo eenvoudig is om zijn verdriet te uiten. George is zelfs niet welkom bij de begrafenis, want die is "alleen voor familie". Een verhaal over grote liefde en kleine gebeurtenissen die het leven zin geven. De eerste film van mode-ontwerper Tom Ford is op dit moment genomineerd voor een Oscar.
Rouwverwerking
George krijgt zijn leven niet op orde. Uiterlijk lukt het hem aardig maar acht maanden na het fatale ongeluk dwarrelt zijn leven nog altijd omlaag. Het verhaal van de film speelt zich af op de dag dat George zijn bankkluis leeghaalt, zijn sleutels stuk voor stuk netjes naast elkaar legt op zijn bureau, alle verdere beschikkingen treft om zijn zaken te regelen en kogels koopt voor zijn revolver. Hij maakt een afspraak met zijn oude vriendin Charley (Julianne Moore) om nog een keertje bij haar te gaan eten en daarna wil hij naar huis.
Terwijl hij als in een droom bezig is met al deze zaken wordt hij toch telkens weer geraakt door kleine dingen in zijn leven die hem plezier doen. Zijn vriendin Charley herinnert hem aan de fijne dingen die ze samen hebben meegemaakt in het verleden. In haar gezelschap herleeft de herinnering aan muziek en aan een onbezorgd leven in Londen. Hij ontmoet zijn buurmeisje dat hem vol trots haar potje met een schorpioen toont. In een buitengewoon grappige dialoog vertelt zij hem hoe haar ouders over hem denken en je ziet George genieten. Tijdens zijn laatste college wordt hij aangesproken door een knappe jonge student (Nicholas Hoult) die hem opzoekt en hem vertelt dat hij hem zo bewondert. De jongen is duidelijk geïnteresseerd in een relatie met de oudere George en die voelt zich daardoor beter. Tegelijk realiseert hij zich door al deze dingen dat Jim niet zomaar is te vervangen en juist dáárdoor hervindt hij zijn vertrouwen en begint acceptatie vaste vorm aan te nemen.
Kostuumdrama
Dat Tom Ford mode-ontwerper is kan je niet ontgaan. Met enorm veel aandacht voor kleding, sfeer en opmaak weet Ford een prachtig beeldverhaal te maken. Zowel Colin Firth als Julianne Moore zijn Engelse acteurs en vallen door hun gedrag en uitspraak nogal uit de toon in het zuidelijke Californië. Ford weet de emoties van George prachtig weer te geven in de kleuren van de film. Wanneer George zich triest en verloren voelt vloeit alle kleur weg, de beelden worden grauw. Plezierige herinneringen en fijne ontmoetingen zijn telkens reden voor een uitbarsting in felle kleuren. Alsof de zon weer gaat schijnen en het licht doorbreekt.
Gesloten einde
Na alle positieve waardering voor de vorm en inhoud van de film heb ik er ook een groot probleem mee: De film doet mij hoegenaamd niets. Ik ben een nogal sentimenteel - romantische kijker maar ik voel op geen enkel moment tranen in mijn ooghoeken prikken. Het acteerwerk is prachtig maar het is allemaal zo "clean". Ik begrijp de emoties maar ze komen voor mij niet tot leven. Misschien komt het ook wel omdat alle verwijzingen naar spirituele, religieuze of godsdienstige elementen ontbreken. Ik begrijp dat kleine positieve dingen in de ervaring van mensen geweldig veel kunnen betekenen maar als ze niet in een groter verband staan dan blijft het allemaal zo "klein".
Helaas eindigt de film in een anticlimax.
Ik ben benieuwd wat de film bij de Oscar uitreikingen gaat doen.
Reacties